archiveren

woordwellust

ibuprofen

‘Ik heb er schoon genoeg van. Hoofdpijn, keelpijn ontstoken ogen, buikpijn, ik moet opdraaien voor alle ellende in de wereld,’ zo sprak Ibuprofen. ‘Denk je dat leuk is als je alleen maar gevraagd wordt in tijden van cholera? Dat jij altijd alles moet oplossen? Ik ben er klaar mee. Ik vind dat er maar eens iets tegenover moet staan.’
En zo toog Ibuprofen op hoge poten naar Boots in het Verenigd Koninkrijk om eens een hartig woordje met Mrs. Farmica te wisselen.
‘Zoals ik al zei, ik ben er klaar mee! Ik vind dat er wel eens iets tegenover mag staan. Iets leuks, iets vrolijks, voordat ik oplos in menig slokdarm.’
Mrs. Farmica wreef wijsgerig met haar duim en wijsvinger langs haar kin.
‘Iebje, daar heb je wel een punt. Het is ook wel allerbelazerdst voor je. Vooruit ik steek je in een nieuw jasje! Wat zeg je daar van?’
‘Nou, als ik zelf de kleur mag uitkiezen.’
‘Vooruit, dat mag,’ zei Mrs. Farmica ‘het is ook niet niets om al het leed van de wereld te moeten verzachten.’
‘Dus ik mag zelf kiezen?’
‘It’s a deal,’ zei Mrs. Farmica.
‘Dan kies ik roze!’ zei Iebje, ‘dat is mijn lievelingskleur.’
‘Roze?’ riep Mrs. Farmica uit?
‘Zuurstokroze net als op de kermis! Ik mocht kiezen, promises, promises.’
‘Maar dan lijk je wel eens snoepje!’
‘Dat is precies wat ik wil,’ riep Ibuprofen ‘een snoepje zijn, wie wil dat niet!’
En zo is het gekomen dat Iebje een roze jasje draagt en sindsdien wordt zij liefdevol Ibuprofennetje genoemd.

Advertenties
%d bloggers liken dit: